Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
- Kraj, który powinien być cudowny?
- Dokładnie.
Otoczony lasami, którego ludzie żyją godnie i w pokoju.
Wszyscy podróżnicy chcą choć raz odwiedzić ten cudowny kraj.
- To tu?
- Chyba tak, ale...
- Ciesz się!
Masz numer 24.
- Słucham?
- Nowoprzybyli automatycznie się kwalifikują do udziału w turnieju.
Otrzymałeś szansę stania się obywatelem I kategorii.
Nie cieszysz się?
- Obywatelem I kategorii?
- Właśnie tak.
W tym kraju, na powierzchni żyją tylko obywatele I kategorii.
Reszta żyje w podziemnych tunelach, jak myszy,
albo jako niewolnicy, pod naszą komendą.
- Ale ja jestem tylko podróżnikiem...
Nie jestem zainteresowany staniem się obywatelem.
- Rozumiem.
Więc wyrzekasz się udziału, tak?
- Naturalnie możesz odmówić.
Ale, czy jesteś świadom konsekwencji?
- Skąd miałbym o nich wiedzieć?
- Pozwól mi, że cię w tajemnicze...
Do końca życia będziesz tu niewolnikiem. Będzie to kara, za brak odwagi do walki.
Takie zasady panują w tym kraju.
Złamanie ich, to pewna śmierć.
- To jak będzie, chłopcze?
Weźmiesz udział? A może zdecydujesz się na bycie niewolnikiem?
- Miejmy już to za sobą...
Broń jest dozwolona, tak?
- Tak, jeśli tylko możesz ją unieść.
- A osoba, która się podda, zostanie wydalona, tak?
- Tak, ale tylko, gdy przeciwnik się zgodzi.
- Czyli przegrywa ten, kto nie będzie mógł już walczyć.
- A to znaczy przeważnie, zostać zabitym.
- Czyli, chyba jest stąd jakieś wyjście.
- Co? Co powiedziałeś?
- Wezmę udział. Proszę wskazać mi drogę.
- Hola, hola... Chłopcze, to niezbyt dobry pomysł.
Wiesz, przecież możesz żyć będąc niewolnikiem.
- Z tym, że życie będzie boleśniejsze niż śmierć.
- Proszę przestać nazywać mnie "chłopcem".
Mam na imię Kino.
- Dzieciak, jak ty?
A w ogóle masz jakąś broń?
No, mały Kino?
- No, no...
- Czy to wystarczy?
- Ta... Proszę za mną... Panie Kino.
"Koloseum" (1. Połowa)
- Mściciele -
- Zaskakujące jak podupadło to miejsce, prawda?
- Cóż, lepiej uważajcie na siebie. Inaczej, możecie nie poradzicie tu sobie.
- Hej... Nie źle, staruszku!
- Pewnie.
- Tędy!
- Myślisz o tym poważnie, Kino?
- O turnieju.
Nie ma sensu zostawać w tak zwariowanym miejscu.
Przecież wcześniej mogłeś zabić strażników i wyjechać stąd.
- Tak, masz rację. To też było wyjście.
- Kino!
- Nie zamierzam długo tu zostać, Hermesie.
Najpierw pokonam przeciwnika.
A nim przeciwnik się podda, ja zrezygnuję.
I jak?
- Zrozumiałem.
Wobec tego, zostaniesz natychmiast wydalony z kraju!
- Pani Kino!
Twoja kolej!
- Co będziesz robił? Chcesz pooglądać?
- Nie będzie w tym żadnej zabawy, więc podziękuję.
- Rozumiem.
- Tylko nie daj się zabić, dobra?
- Mogę o coś zapytać?
- Pewnie.
- Jak długo już trwa ten turniej?
- Siedem lat.
- Co zdarzyło się przed siedmiu laty?
- Zmienił się król.
Wtedy również, zaczęli osiedlać się tu przybysze.
Król w wyjątkowy sposób rozumie słowo utopia.
Dla ludzi szukających rozrywki i czyhającej śmierci, ta ziemia jest rajem.
- Mogą jeszcze o coś zapytać?
- Tak?
- Czy, jak dotąd, wszyscy uczestnicy bez wahania się zdecydowali zabijać przeciwników?
A może byli tacy, jak ja...
Niczego niepodejrzewający podróżnicy?
- Było tu kilku takich... głupców, jak ty.
Przeważnie ginęli w pierwszym starciu.
Ach, tak...
Było raz małżeństwo, co podróżowało furmanką.
Przypadkowo, w pierwszej walce musieli stanąć przeciw sobie.
Żona się poddała, i ocalała.
Ale jej mąż został zabity w następnym starciu.
Zabawne, co nie?
- Ta...?
Ach! Witaj z powrotem!
Czy tak jak zamierzałeś, przegrałeś?
- Wygrałem.
- To miło. Więc możemy już...
Co?
Co powiedziałeś, Kino?
- Ach, że wygrałem.
- Jak to?
Czy nie miałeś się poddać i być wydalonym z kraju?
- Rozmyśliłem się.
- Pani Kino!
Tam zbierają się zwycięzcy. Pospiesz się!
- Rety... Ale ty jesteś niezdecydowany, Kino.
- Gratuluję wygranej w pierwszej rundzie.
Przez następne dwa dni, wasza szesnastka będzie walczyła o tytuł obywatela I kategorii.
Od jutra, turniejowi będzie przyglądał się król.
Pierwszego dnia rozegracie pierwszą i drugą rundę.
Do końca jutrzejszego dnia, pozostanie tylko czworo z was.
A dzień później odbędą się półfinały, oraz sam finał.
Nie wolno wam oglądać walk innych.
Jednakże, o następnym przeciwniku możecie dowiadywać się od przegranego.
Przegrany może odejść jedynie, gdy przeciwnik wyrazi zgodę.
Co?
Dwójka z was wygrała przyjmując poddanie się przeciwnika.
Jednym z nich jest Kino, tak?
A kto jest drugą osobą?
- Kto wie...
- A teraz...
Prawo nie przewiduję skarg od widzów trafionych zabłąkaną kulą, i tym podobnych.
Zwycięzca nie tylko staje się obywatelem I kategorii
ale może również dodać nowe prawo do prawodawstwa tego kraju.
Pozwolenie obywatelem na włączenie się do rządzenia jest przejawem otwartego serca naszego króla.
Wobec tego, powodzenia, wam wszystkim.
- Hej, kochaniutka.
Taka ładna sztuka, jak ty, nie podoła jutrzejszemu dniu.
Może ostatnią noc twojego życia spędzimy razem?
- Może lepiej trzymaj łapska przy sobie?
- Och, nie bądź taka oziębła.
- Przestań, kupo mięcha.
- Stul py--!
- Szybki jest, nie?
Może nawet szybszy niż Kino.
- Ta pani nie będzie z tobą walczyła.
A to dlatego, że jeśli raz wygrasz...
Później zmierzysz się ze mną.
- Zapłacisz mi za to!
- Ładnie załatwione.
Ale, czy to w porządku wyjawiać swoje atuty?
- Nie przejmuję się wyjawianiem innym moich umiejętności.
Abstrahując, co ty na to? Może odłączysz do dyskusji o bogach?
- Podaruję ją sobie.
Bycie przywiązanym emocjonalnie tylko utrudnia zabijanie.
- Ciebie nikt nie zaprasza, Kino.
Ała...
- Chodźmy, Riku.
- Mam złe przeczucia...
- Oto twój pokój.
Kiedyś był celą, ale... musi ci wystarczyć.
- Celą, tak?
- Wiesz, to i tak lepsze miejsce niż slumsy.
- Slumsy?
- Widziałeś je, nie? Pod mostem...
- Mogę je obejrzeć?
- Niezbyt przyjemne miejsce.
- Tato!
- Hej.
- Witaj w domu. - Witaj w domu!
- Puśćcie mnie... Jeszcze pracuję.
- Są twoje, staruszku?
- Powiedzcie mamie, że dziś powinienem wrócić wcześniej.
- Serio? - Serio?
Będziemy czekać!
- Hej, bracie!
- Fajne dzieciaki.
- Tak...
Ale...
- Co jest nie tak?
- Wiesz... Zawszę będą tu mieszkały, w slumsach...
My, mieszkańcy podziemi, musimy robić wszystko za obywateli I kategorii...
- Poprzedni król był dobry.
Ale jego syn...
- Jego syn?
- Obecny...
król.
Zamordował poprzedniego króla, własnego ojca.
I potem mordował każdego, kto mu się sprzeciwił...
- Co za niespodzianka. Zmiana króla była efektem morderstwa?
- Krewni, słudzy... Nikogo nie oszczędził.
- Nikt nie wie, co stało się z dwojgiem jego dzieci.
Pogłoski mówią, że może je nawet zabił.
- Gdy już nie miał przeciwników, król zmienił nasz kraj w to, co teraz oglądasz.
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
- Szkoda mi go, ale twój kolega zmierzy się z prawdziwym assasynem.
Twój kumpel nie ma żadnych szans.
- Nim zaczniemy walkę, pozwól, że zadam ci dwa pytania.
Pierwsze, kiedy przybyłeś do tego kraju?
Drugie...
Czy się poddasz?
Jeśli się teraz poddasz, będziesz mógł odejść zdrów.
Wobec tego, nie mam wyboru.
Pomijając pancerz, uderzenie powinno być silne.
Czy nie czas się już poddać?
- Widzisz? Nikt z tym nie wygrał.
- Proszę, poddaj się.
Aż tak bardzo chcesz być obywatelem I kategorii?
- Nic nie rozumiesz.
- Tak, nie rozumiem.
- Przyszedłem na świat w profesji, która w moim kraju ma niskim statut.
Dlatego wyrosłem na proste narzędzie śmierci.
W tym kraju przynajmniej mogę być obywatelem I kategorii.
Mogłem być..
Ale to koniec!
- Proszę, poddaj się.
- Poddaję się...
- Jeśli się poddasz, zaakceptuję to.
- Odmawiam.
- Śrutówka?
- Przestrzeliłem rurkę nad twoim ramieniem.
Teraz, użycie miotacza ognia nie będzie najlepszym pomysłem.
Wobec tego, będziesz musiał się poddać, prawda?
- Odmawiam.
- Nie możesz już wygrać.
- Zabij mnie.
- Co powiedziałeś?
- Po prostu mnie zabij.
- Zabij go!
Zabij go... Zabij go... Zabij go...
- Na co czekasz?
Dalej, strzelaj.
W każdym pojedynku na śmierć i życie, zwycięzca żyje, a przegrany ginie.
Zawsze się tym kierowałem...
I zabiłem setki.
Przybyłem tu szukać kogoś silniejszego ode mnie.
I... Panienka mnie pokonała.
Dlatego właśnie, powinienem zginąć z twojej ręki.
Tak to powinno się odbyć.
- Mówienie mi "per panna" jest trochę krępujące.
Jestem Kino.
- Pani Kino, tak?
To dobre imię.
Niech będą to ostatnie słowa jakie zapamiętam.
- Cóż, doceniam to.
To ostatnia szansa.
Proszę, poddaj się.
- Odmawiam.
Czyli nie mam wyboru, tak?
- Dobra robota, panie Shizu.
- Nic wielkiego, Riku.
- Cholera...
- Każdy z was przechodzi do półfinałów.
Pokażcie nam na co was stać, aż do samego końca.
Domyślam się, że wiecie kto jest waszym następnym przeciwnikiem.
Skoro tak, śpijcie dobrze tej nocy.
- Hej, Kino.
- Tak?
- Jakiś czas temu... Już dość dawno...
Spotkaliśmy pewne małżeństwo z furmanką, prawda?
- Tak...
Potem, trochę później, spotkaliśmy znów żonę, prawda?
- Tak...
- Chyba spotkaliśmy, prawda, Hermesie?
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
"Koloseum" (2. Połowa)
- Mściciele -
- Nie potrafię powiedzieć, czy to dobrze, czy nie.
W spotykaniu pomiędzy chaosem a porządkiem, jaka będzie reakcja na jedno moje dmuchnięcie
mnie, podróżnikowi, nie jest dane wiedzieć.
Tak już jest, Hermes...
- Co to było?